ای آنکه به فردا دهی امروز، مرا بیم!

چون نی بنماید، به انگشت، ره راست

من کعبه و بتخانه نمی دانم و دانم

کانجا که تویی، کعبه ارباب دل، آنجاست

رو، بیم کسی کن که امیدیش به فرداست

خواهیم که بر دیده ما، بگذرد آن سرو

تا خلق بدانند که او، بر طرف ماست