چون نی بنماید، به انگشت، ره راست

از کوی مغان، نیم شبی، ناله نی، خاست

زاهد به خرابات مغان آمد و می ، خواست

ما پیرو آن راهروانیم، که ما را

من کعبه و بتخانه نمی دانم و دانم

کانجا که تویی، کعبه ارباب دل، آنجاست

ای آنکه به فردا دهی امروز، مرا بیم!