هزار ساله ره آمد ز ما و من تا دوست

چه شکرهاست مرا، کین شکر به کام من است

مرا که نام برآورده ام، به بدنامی

همین بس است، که در نامه تو نام من است

اگر برون نهم از ما قدم، دو گام من است

به شام و صبح کنم یاد زلف و عارض تو

که ذکر زلف و رخت، ورد صبح و شام من است