رحمتی فرما، که از باران اشک چشم من

تا زماه طلعتت، طرف نقاب، افتاده است

لرزه از عکس رخت، بر آفتاب، افتاده است

مردم بیچاره را، در خانه آب، افتاده است

می کشد مسکین دلم، تاب طناب طره ات

چون کند، در گردن او، این طناب، افتاده است