در دل خورشید و مه، زان روز تاب، افتاده است

روزی از رویت، مگر طرف نقاب، افتاده است

دیده من تا به روی توست، روشن، خانه ای است

مردم چشم مرا، در خانه آب، افتاده است

بس که بارید از هوا، باران محنت، بر سرم