بس که بارید از هوا، باران محنت، بر سرم

در دل خورشید و مه، زان روز تاب، افتاده است

دیده من تا به روی توست، روشن، خانه ای است

مردم چشم مرا، در خانه آب، افتاده است

کش به اطراف زجاجی، آفتاب افتاده است

غمزه ات دل می برد، چشم توام، خون می خورد

روز و شب آن در شکار، این در شراب، افتاده است