شاخه ای گویی ربودست، از خم گیسوی دوست

مشک ریزان می جهد، باد صبا از کوی دوست

دوست می دارم نسیم صبح، راکو، در هوا

تا نفس می آیدش، جان می دهد بر بوی دوست

دوست را هر دو جهان، گر چه هوا دارند و من