دوست می دارم نسیم صبح، راکو، در هوا

مشک ریزان می جهد، باد صبا از کوی دوست

شاخه ای گویی ربودست، از خم گیسوی دوست

تا نفس می آیدش، جان می دهد بر بوی دوست

دوست را هر دو جهان، گر چه هوا دارند و من

دوستر می دارم، از هر دو جهان یک موی دوست