عجب شبی، که در آن شب، امید فردا نیست

شب فراق تو را روز وصل، پیدا نیست

تطاول سر زلف تو و شبان دراز

چه داند، آنکه گرفتار بند و سودا نیست

غم ملامت دشمن، ز هر غمی بترست