در میان عاشقان، نامی نداشت

هر که چون سروم، گل اندامی نداشت

در جهان، از عیش خوش کامی نداشت

هر که در راهش، نشان را گم نکرد

گفت، پیشت می فرستم، باد را

پیشم آمد، لیک، پیغامی نداشت

سرو خود را، با قدش می کرد راست