کرد زاهد منع من، نشنید دل

راستی نیکو، سرآنجامی نداشت

دل به زلفت رفت، تا صیدست و دام

هیچ صیدی این چنین دامی، نداشت

پخته بود این دل، غم خامی نداشت

من لبت را، دل به رغبت داده ام

ورنه، با سلمان لبت وامی نداشت