تن به پیشت، شمع سان می سوخت، در شب تا بمرد

دود پیچاپیچ من زین آبگون چنبر گذشت

از هوا دل گشت لرزان، در برم چون برگ بید

هر کجا بادی بران، شمشاد و نسرین بر گذشت

دل به کویت، چون صبا می داد جان تا درگذشت

غرقه دریای بی پایان هجران را اگر

دستگیری می کنی دریاب، کاب از سر گذشت