دل به کویت، چون صبا می داد جان تا درگذشت

از هوا دل گشت لرزان، در برم چون برگ بید

هر کجا بادی بران، شمشاد و نسرین بر گذشت

تن به پیشت، شمع سان می سوخت، در شب تا بمرد

غرقه دریای بی پایان هجران را اگر

دستگیری می کنی دریاب، کاب از سر گذشت

اشکم افتاد از نظر زان رو، فرو رفت او به خاک