بر زمین چیزی نیاید، آسمان کان بر نتافت

هر جفا و جور و بیدادی که بود از دست دوست

دل تحمل کرد، لیکن بار هجران بر نتافت

می شوم خاک تو، بر من هر چه آید باک نیست

تا دل من حلقه زلف تو را در گوش کرد

هرچه فرمودی به مویی، سر ز فرمان بر نتافت

قصه زلف تو می گفتم، رخت بر تاب شد