تا دل من حلقه زلف تو را در گوش کرد

دل تحمل کرد، لیکن بار هجران بر نتافت

می شوم خاک تو، بر من هر چه آید باک نیست

بر زمین چیزی نیاید، آسمان کان بر نتافت

هرچه فرمودی به مویی، سر ز فرمان بر نتافت

قصه زلف تو می گفتم، رخت بر تاب شد

بود نازک دل، سخنهای پریشان بر نتافت