که بخت بد اندیش توگشت پیر

فرستاده گفت ای سر افراز شاه

به کام تو شد کام آن رزم گاه

انوشه بدی شاد و رامش پذیر

سر ساوه شاهست و کهتر پسر

که فغفور خواندیش وی را پدر

زده بر سرنیزه ها بر درست