خبرت نیست که در باغ جمالت، همه شب

تا این همه فریاد و فغان می دارد؟

گر به دیدار تو فرسوده ای، آسوده شود

مایه حسن رخت را چه زیان، می دارد؟

چشم من آب گل و سرو روان می دارد

رفته بود از سر قلاشی و رندی، سلمان

چشم سرمست تو اش، باز بر آن می دارد