عشقم از روی طبق، پرده تقوی برداشت

نارون را ز حسد، لرزه بر اندام افتاد

صنم چین، به جمال تو، تشبه می کرد

نام معبودی از آن روی، بر اصنام افتاد

طبل پنهان چه زنم، طشت من از بام افتاد

دوش سلمان به قلم، شرح دل خود، می داد

آتش اندر ورق و دود، بر اقلام افتاد