طبل پنهان چه زنم، طشت من از بام افتاد

صنم چین، به جمال تو، تشبه می کرد

نام معبودی از آن روی، بر اصنام افتاد

عشقم از روی طبق، پرده تقوی برداشت

دوش سلمان به قلم، شرح دل خود، می داد

آتش اندر ورق و دود، بر اقلام افتاد