صبا اگر چه رسول من است بیمار است

نه محرمی، که سلامی بدان دیار، برد

چو باد راهروی صبح خیز می خواهم

که ناله سحر به گوش یار برد

بدین بهانه مبادا که روزگار برد

فتاده ایم به شهری غریب و یاری نیست

که قصه ای ز فقیری به شهریار برد