بدین بهانه مبادا که روزگار برد

چو باد راهروی صبح خیز می خواهم

که ناله سحر به گوش یار برد

صبا اگر چه رسول من است بیمار است

فتاده ایم به شهری غریب و یاری نیست

که قصه ای ز فقیری به شهریار برد

من آن نیم که توانم بدان دیار شدن