با سر زلف مرا سربسته رازی هست ازان

تا سلامی از من بیدل به دلجویی برد

چون زهر سویی نشانی می دهندش، می دهم

خاک خود بر باد تا هر ذره ای سویی برد

دم نمی یارم زدن ترسم صبا بویی برد

بر سرت چندان پریشان جمع می بینم که گر

بر فشانی عقد گیسو هر دلی مویی برد