دم نمی یارم زدن ترسم صبا بویی برد

چون زهر سویی نشانی می دهندش، می دهم

خاک خود بر باد تا هر ذره ای سویی برد

با سر زلف مرا سربسته رازی هست ازان

بر سرت چندان پریشان جمع می بینم که گر

بر فشانی عقد گیسو هر دلی مویی برد

تاب مویت نیست رویت راز پیشش دور کن