پای را باز مگیر از سرم ای دوست که دست

تا بگوشم مگر آواز درآیی برسد

بجز از عمر چه شاید که نثار تو کنم؟

که به عمری چو تو شاهی به گدایی برسد

گر به هیچم نرسد، خود به دعایی برسد

عمر بر باد هوا داده ام و می ترسم

که به گلزار تو آسیب هوایی برسد