صبر پیداست که خود تا به چه غایت باشد

پادشاهی چه عجب گر ز تو درویشان را

نظر مرحمت و چشم رعایت باشد!

چاره ای کن که مرا صبر به غایت برسید

روز مهر تو نهایت نپذیرد که مرا

مطلع هر غزلی صبح بدایت باشد

خاک پای تو بجان می خرم، ار دست دهد