روز مهر تو نهایت نپذیرد که مرا

نظر مرحمت و چشم رعایت باشد!

چاره ای کن که مرا صبر به غایت برسید

صبر پیداست که خود تا به چه غایت باشد

مطلع هر غزلی صبح بدایت باشد

خاک پای تو بجان می خرم، ار دست دهد

اثر دولت و آثار کفایت باشد