صفای مهر تو تابنده از جبین باشد

به آروزی رخت هر گیاه که بعد از من

ز خاک من بدمد ورد و یاسمین باشد

چو سر زخاک بر آرم هنوز چون صبحم

مرا که روی تو امروز دیده ام فردا

چه التفات به دیدار حور عین باشد

خیال لعل لبت بر سواد دیده من