برون کردم ز دل جان را که جان را

چو زلف آن را که سودای تو باشد

سرش باید که در پای تو باشد

نمی زیبد که بر جای تو باشد

خوشا آن دل که بیمار تو گردد

دلی را جو که جویای تو باشد