خوشا آن دل که بیمار تو گردد

سرش باید که در پای تو باشد

برون کردم ز دل جان را که جان را

نمی زیبد که بر جای تو باشد

دلی را جو که جویای تو باشد

دل گم گشته ام را گر بجویی

در آن زلف سمن سای تو باشد