هر گرد که بر خیزد، صاحب نظری باشد

دانی که کرا زیبد، چون زلف تو سودایت

آن را که به هر مویی، چون دوش سری باشد

تنها نه منم عاشق، کز خاک سر کویت

من خاکت از آن گشتم امروز که بعد از من

هر ذره ای از خاکم، کحل بصری باشد

مشتاق حرم را گو: شو محرم میخانه