مردم چشمم بدامن هر شبی گوهر کشد

کمترنیش بنده ام بر دل کشیده داغ هجر

گر چه او را دل به خون چون منی کمتر کشد

بر امید آنکه باز آید ز در دامن کشان

در کشیدن می به یاد لعل او کار من است

پخته ای باید که خامی را به کار اندر کشد

بی لبش می ساقیا در جانم آتش می شود