در کشیدن می به یاد لعل او کار من است

گر چه او را دل به خون چون منی کمتر کشد

بر امید آنکه باز آید ز در دامن کشان

مردم چشمم بدامن هر شبی گوهر کشد

پخته ای باید که خامی را به کار اندر کشد

بی لبش می ساقیا در جانم آتش می شود

بی لب او چون به کام خود کسی ساغر کشد؟