باغ حسنش باد سبز و باردار و دم به دم

ورنه می آید دل مسکین به مویش می کشد

ما چو بید از باد می لرزیم از آن غیرت که باد

می کشد در روی او برقع ز رویش می کشد

دیده ام از تاب دل آبی به جویش می کشد؟

گل چه می داند که بلبل را فغان از عشق او

هر چه می گوید صدا گفت و گویش می کشد؟