ورنه می آید دل مسکین به مویش می کشد

می کشم خود را و بازم دل بسویش می کشد

مو کشان زلفش مرا در خاک کویش می کشد

می برد حسنش به روی دلستان هر جا دلی است

ما چو بید از باد می لرزیم از آن غیرت که باد

می کشد در روی او برقع ز رویش می کشد

باغ حسنش باد سبز و باردار و دم به دم