می برد حسنش به روی دلستان هر جا دلی است

می کشم خود را و بازم دل بسویش می کشد

مو کشان زلفش مرا در خاک کویش می کشد

ورنه می آید دل مسکین به مویش می کشد

ما چو بید از باد می لرزیم از آن غیرت که باد

می کشد در روی او برقع ز رویش می کشد