مو کشان زلفش مرا در خاک کویش می کشد

می کشم خود را و بازم دل بسویش می کشد

می برد حسنش به روی دلستان هر جا دلی است

ورنه می آید دل مسکین به مویش می کشد

ما چو بید از باد می لرزیم از آن غیرت که باد