خوی او هست از دهانش تنگ تر، وین ناتوان

کین زمان هر صوفی صافی سبویش می کشد

شمه ای از حال من شاید که آن دل بشنود

این تن مسکین به بیماری ببویش می کشد

بار بر دل تنگ تنگ از دست خویش می کشد

آرزویی نیست سلمان را به غیر از روی دوست

چون کند چون دوست خط بر آرزویش می کشد؟