ناتوان بود دل خسته ندانم چون رفت؟

نظری کن که دل از جور فراقت خون شد

نیست دل را به جز از دیده ره بیرون شد

حال آن خسته بدانید که آخر چون شد؟

تا شدم دور ز خورشید جمالت، چو هلال

اثر مهر توام روز به روز افزون شد