در فراقش می نویسم نامه ای وز دست من

بوی جان می آید و مجلس معطر می کند

سینه ام پر آتش است و دم نمی یارم زدن

زانکه گر لب می گشایم دود سر بر می کند

خامه خون می گرید و خط خاک بر سر می کند

شرح سودای دل ریشم، سواد نامه را

چون سواد چشم من هر دم به خون تر می کند