باز نخدان چو کویت ای بت سیمین ذقن!

لعل جانبخش تو هر دم دلنوازی می کند

تا دلم آورد بر محراب ابرویت نماز

جامه جان را به خون، هر دم نمازی می کند

زلف چون چوگان تو هر لحظه بازی می کند

می زند خورشید تابان، بر سر شمشاد تیغ

تا چرا در دور قدت سرفرازی می کند؟