تا چرا در دور قدت سرفرازی می کند؟

باز نخدان چو کویت ای بت سیمین ذقن!

زلف چون چوگان تو هر لحظه بازی می کند

می زند خورشید تابان، بر سر شمشاد تیغ

چون نپالایم ز راه دیده، خون دل مدام

کاتش عشق تو در دل جان گدازی می کند

سازگاری کن دمی با من که در عشق تو جان