باد پایان سخن کی به صفای تو رسد؟

گاه در خانقهم صوفی صافی دانند

تو مرانم ز در خویش و رها کن صنما

تا به هر نام که خواهند مرا می خوانند

گر چه روز و شبشان اهل سخن می رانند

با غم عشق تو گودین برو و عقل ممان

عقل و دین هر دو به عشق تو کجا می مانند