خنده ای زد دهنت، تنگ شکر پیدا کرد

در فراق تو ولی عهد همانست که بود

بی شراب عنبی را که به موی مژه ام

دیده بر یاد تو از جام زجاجی پالود

هر یکی گوهر پاکیزه خود باز نمود

عمر من کم شد و عشق تو فزون پنداری

کانچه از عمر کم آمد، همه در عشق فزود