هر یکی گوهر پاکیزه خود باز نمود

بی شراب عنبی را که به موی مژه ام

دیده بر یاد تو از جام زجاجی پالود

خنده ای زد دهنت، تنگ شکر پیدا کرد

عمر من کم شد و عشق تو فزون پنداری

کانچه از عمر کم آمد، همه در عشق فزود

دیده از غیر تو تا خلوت دل خالی کرد