سلمان چو خامه، نامه به سودا سیاه کرد

آهم که از ثری به ثریا همی رود؟

دل قطره ای ز شبنم دریای عشق اوست

کز راه دیده باز به دریا همی رود

بس چون کند که کار به سودا همی رود