پای من در سر کوی تو نیاورد مرا

سالها بر گل رخسار شما می نالید

روز رخسار تو شد در شب زلفت پیدا

صبحدم فاتحه ای خواند و بران روی دمید

که مرا رغبت موی تو به زنجیر کشید

آن سیه روی کدام است که روی از تو بتافت

مگر آنکس که چو زلفت تو سرش می گرید