که مرا رغبت موی تو به زنجیر کشید

روز رخسار تو شد در شب زلفت پیدا

صبحدم فاتحه ای خواند و بران روی دمید

پای من در سر کوی تو نیاورد مرا

آن سیه روی کدام است که روی از تو بتافت

مگر آنکس که چو زلفت تو سرش می گرید

سر ما راه سر کوی تو خواهد پیمود