در ملک فقر دارد، درویش پادشاهی

از توبه ریایی، کاری نمی گشاید

وز ملک و پادشاهی، چیزی نمی فزاید

قانع به هر چه باشد، راضی به هر چه آید

دلق کبود خواهم، کردن به باد گلگون

کاین رنگ زرقم از دل، زنگی نمی زداید