بردار برقع از رو، کایینه درونم

قانع به هر چه باشد، راضی به هر چه آید

دلق کبود خواهم، کردن به باد گلگون

کاین رنگ زرقم از دل، زنگی نمی زداید

جز صورت جمالت نقشی نمی نماید

عشق است هر دم افزون، گویی که هر چه ما را

از عمر می شود کم در عشق می فزاید