در ازل خاک وجود من به می گل کرده اند

جو به جو بر باد خواهد داد چون کاهم دگر

ساقیا از آب رز یک جرعه بر خاکم فشان

هان که درخواهد گرفتن آتشین آهم دگر

منع می خوردن مکن سلمان به اکراهم دگر!